Kara-te do is van oorsprong een zelfverdedigingssysteem met een meditatief karakter. In de loop van de jaren heeft het zich ontwikkeld tot een veelzijdige vorm van lichamelijke opvoeding, waar de volgende aspecten in te vinden zijn: zelfverdediging, fysieke trainingswijze, vormende activiteit, levensbeschouwing, bewegingsrecreatie, wedstrijdsport. Karate do is een budo-discipline. Het is een onderdeel van het budo (overkoepelend begrip, dat meestal als krijgskunst wordt vertaald).
Het woord kara betekende aanvankelijk 'Chinees' en te betekende 'handen'. Toen in 1922 het karate gepresenteerd moest worden aan de Japanse keizer, kon men om historische redenen het woord Chinees niet gebruiken. De Chinezen en Japanners waren eeuwenlang aartsvijanden geweest. Het kara te jutsu (de techniek van de Chinese handen) werd veranderd in kara te do.
Door het andere teken te nemen, dat 'leeg' betekende en op dezelfde wijze werd uitgesproken en tevens het 'do' in te voeren, kreeg men een nieuw begrip. Niet alleen had 'leeg' de betekenis 'zonder wapens', het had ook een essentiële betekenis in de zentraining. Het meditatieve element en zodoende ook het vormende, kwam meer naar voren. Do is afgeleid van het Chinese woord tao van de wijsgeer Lao-tse. Het woord kent vele vertalingen zoals: weg, pad, baan, lopen, gaan, natuur ,wetmatigheid, wereldordening, zeden, deugd enz.
In het karakter is een samenvoeging van Hoofd en Gaan te vinden. De do-toevoeging geeft de 'weg' aan, die men onder leiding van een leraar af moet leggen om te komen tot een 'veranderde mens'.
Veelal wordt het do samengevat als de weg die tot lichamelijke en geestelijke zelfperfectie leidt. In karate speelt het aanleren van basistechnieken (kihon) als stoten, slagen, trappen, pareringen, en in mindere mate grepen, klemmen en worpen, een vooraanstaande rol. Centraal in de technische traditie staan vaststaande solo-oefenvormen (kata). Deze laten zich het best als schaduwboksen typeren. Het is een staalkaart van alle mogelijke technische combinaties en zelfverdedigingssituaties. Daarnaast bestaan er partneroefeningen (kumite), waarin het tweegevecht beoefend wordt. Deze vragen het uiterste aan technische vaardigheid, controle, balans, coördinatie, souplesse en reactiesnelheid. Kihon, kata en kumite zijn de drie grondpijlers van het karate-do.

Formele buiging of groet in karate-do

In onze stijl is het gebruikelijk om te buigen of te groeten. Op deze manier tonen we respect voor de grondlegger van onze stijl, voor de dojo, de sensei, maar ook voor de medeleerlingen en andere aanwezigen.Het is van het grootste belang dat we dit respect ook werkelijk voelen en laten zien. Bij het binnen komen en verlaten van de dojo wordt er gegroet, als de leraar het teken geeft dat de les gaat beginnen stelt iedereen zich naast elkaar op. De leerlingen stellen zich op in volgorde van de graad die men bezit, hoge graden rechts van de leraar. In Musubi dachi wachten we vervolgens op het teken van de hoogst gegradueerde, die het groeten, waarmee elke les begint en eindigt, leidt. Dan begint de training. Wanneer we tijdens de training voor de leraar of elkaar buigen beloven we in feite om flink en doelgericht te oefenen.

Een groetceremonie voor en na de les ziet er als volgt uit:

Oss : groeten bij het betreden en verlaten van de dojo Seiza : formele kniezit Mokuso : begin van de meditatie, sluit even de ogen Mokuso yame : einde van de meditatie, open de ogen Shomen ni rei : groeten voor Funakoshi, de grondlegger Sensei ni rei : groeten voor de leraar Otagai ni rei : groeten voor alle aanwezigen Kiritsu : verzoek om op te staan Oss : groeten

Groetceremonie bij het uitvoeren van een kata     

Kata is een denkbeeldig gevecht tegen meerdere tegenstanders waarvan de vorm geheel vast ligt. Kata kan ook met recht een artistieke creatie genoemd worden, waarin alle bewegingen van een verdediging en een tegenaanval op een gestileerde manier zijn samengebracht. Karate is een verdedigingskunst en dat wordt vooral in kata's tot uitdrukking gebracht. Een belangrijk kenmerk van het uitvoeren van een kata is dat je het bijna overal, op ieder tijdstip en zo vaak als je zelf wilt, alleen kan oefenen. In kata komen bijna alle technieken aan de orde en het is een onontbeerlijk onderdeel van het totale karate.

Musubi dachi : voeten in de v-vorm van vrede Rei : groet, buiging Naam van kata : bijvoorbeeld "Heian Shodan" Yoi : sta gereed en neem beginstand aan Hajime : begin met de kata Yame : einde van de kata, neem eindstand aan Yasume : ontspannen en afgroeten in "musubi dachi"

Onze Shotokan stijl kent 26 verschillende kata's, het is belangrijk de kata's goed te beheersen. Iedere techniek van een kata dient goed begrepen en beoefend te worden. Door op deze manier kata's te trainen gaat men ook begrijpen waarom combinatietechnieken snel, krachtig en doeltreffend uitgevoerd kunnen worden. Funakoshi geloofde er heilig in dat kata het geheim was om bekwaam en goed te worden in karate.

GESCHIEDENIS VAN HET KARATE

Shotokan Logo

Het Japanse karate do is pas aan het begin van deze eeuw ontstaan. Daarvoor heeft het zich eerst in Okinawa ontwikkeld, dit gebied dat vroeger het Koninkrijk van de Rioekioe heette.
Er zijn twee periodes geweest, die een zgn. wapenverbod kenden. Het eerste ongeveer vijfhonderd jaar geleden en het tweede ongeveer tweehonderd jaar later. Beide periodes hebben een belangrijke rol gespeeld in de ontwikkeling van karate.
Doordat de Rioekioe-eilanden ook schatplichtig geweest zijn aan China, is er een regelmatig contact geweest tussen deze eilanden en Foetjien op het vasteland. Zo is het verklaarbaar en ook logisch, dat vormen van het Chinese kenpo (Methode van de vuist) op een natuurlijke wijze in de oorspronkelijke zefverdedigingswijzen, die in de 'wapenloze' periodes waren ontstaan, werden geïntegreerd. De voorvormen van karate zijn to- de, dat een relatie had met de Chinese kenpo-vormen, en okinawa- te, die de oorspronkelijke verdedigingstechnieken van het eiland inhielden.
De martiale kunsten (krijgskunsten) in China hebben een geschiedenis van ongeveer zesduizend jaar. Doordat China zeer turbulente jaren doormaakte met gevechten tegen barbaren en groepen nomaden, ontwikkelden zich allerlei technieken en strategieën. Twee belangrijke Chinese stijlen hebben zich uit die tijd ontwikkeld, nl. de shang wu en shaolin.
De shang wu, die gegrondvest werd door Chang-san Feng, benadrukte de kracht van ch'i (ki in het Japans). T'ai ch'i, Hsing-i en Pakua zijn voorbeelden van scholen van deze stijl.
De shaolin-stijl, die Tao Lao-tsu (Bodhidharma) als grondvester had, benadrukte de praktische toepassing van hand- en voettechnieken, zowel voor blokkeren als voor tegenaanvallen. Er waren harde-zachte technieken, korte en lange technieken. Het was met name de shaolin- stijl die zijn invloed op de Rioekioe- eilanden (Okinawa) had.
Als eerste grote en bekende moderne leraar moet Matsumura genoemd worden. Deze officier, in dienst van een koning van de Rioekioe, heeft zijn kennis overgedragen aan Azato en Itosu, die beiden hun kennis weer overdroegen droegen aan Funakoshi Gichin Zijn zoon Funakoshi Yoshitaka (Giko) heeft het karate (in de shotokan-stijl) verder ontwikkeld.
In 1922 werd Funakoshi Gichin, als president van de Okinawan Martial Arts Association, gevraagd door het ministerie van Onderwijs en Opvoeding het karate te introduceren in Japan .Opmerkelijk is dat de grondlegger van het judo, Kano Jigoro, hem toen gevraagd heeft hem de grondbeginselen van het karate bij te brengen. Vervolgens heeft het karate do via de universiteiten een snelle vooruitgang geboekt, en na de Tweede Wereldoorlog is het verder over de wereld verspreid.

"Het uiteindelijke doel van karate is geen overwinning,
maar de verbetering van het karakter van de beoefenaar"

Gichin Funakoshi
(1868 - 1957)

De vijf Dojo-kun regels van Funakoshi

Het woord hitotsu steeds aan het begin van een regel betekent één.
Funakoshi wilde hiermee aangeven dat er geen hiërarchie in de vijf leefregels is.
De regels verwijzen naar de geestelijke ontwikkeling van de leerling op het gebied van zijn relatie met: zichzelf, zijn omgeving, zijn streven, de etiquette en de geweldloosheid.

Het memorial van Gichin Funakoshi